28.05.2011 günü eşi tarafından hunharca katledilen Hülya Davarcı kardeşimizin Teyzesi Fatma Davarcı tarafından yakılan ağıt.

Ne anam var ne de babam,

Ortalarda büyüdüm.

Böyle kader olmaz olsun,

Rast gele yerde uyudum.

Ben dengime düşemedim,

Hayatımı yaşamadım.

Yavrularımı götürdü,

Peşlerinden koşamadım.

Anam dedim yandı canım,

Bedenimde kalmadı kanım.

Mecalim yok ki kalkamam,

Elimde yok ki tutanım.

Kimselere diyemedim,

Bana yapılan zulümü.

Dinledim beni satıyor,

Kabul ettim ben ölümü.

YetiÅŸ dezzem kurtar dedim,

Otuz bir bıçak yedim.

Gözüm kapılarda kaldı,

Atamadım bir adım.

İçip içip dövdü beni,

Sülaleme sövdü benim.

En sonunda katil oldu,

Canıma da kıydı benim.

Şu kısacık hayatta,

Bir gün olsun gülemedim.

Gâvur aldı canımı,

Ecelimle ölemedim.

Koymayın beni buralarda,

Beni köyüme götürün.

Yaralarım çok acıyor,

Serin yerlerde yatırın.

Ben köyümde yazladım,

Arada kaldı kızlarım.

Ben onlara kıyamazdım,

Açık gitti gözlerim.

Kalkamadım ben ayağa,

Tutmuyor ki dizlerim.

Öldüğüme üzülmüyom,

Öksüz kaldı kızlarım.

Zehir kattı aşıma,

Neler geldi başıma.

Böyle sonum olacağı,

Yatsam gelmezdi düşüme.

Dezzem dedim gelemedin,

Neler çektim bilemedin.

Yatağıma yatıp ta,

Uzanarak ölemedim.

Yıkıla da dağlar yıkıla,

Gelir miydin akıla.

Beni böyle öldüren de,

Yağlı iplere takıla.

Daha yirmi üç yaşındayım,

Hayatımı yaşamadım.

Ben dünya ya doyamadım,

Şimdi mezar taşındayım.

Telefonuna uyandım,

Vardım kapıya dayandım.

Polis bana ölmüş dedi,

Yandım Hülya’m ben yandım.

Felek kırdın kollarımı,

Çetin ettin yollarımı.

Hülya’m senin için,

Heder ettim yıllarımı.

             Fatma Davarcı